‘Het gaat wel veel over eten.’
Mijn dochter komt thuis van school, waar ze vandaag met Nederlands een boekbespreking had over Monte di Neve. Ze mag mijn roman over de bergen lezen voor haar eindlijst. Mijn schrijvershart gloeit van trots 😊
Maar het klopt. Het eten in berghutten is belangrijk – net zoals bij windparken op zee of andere desolate plekken. Als het eten niet goed is, gaat de bemanning muiten.
Een bord pasta met eekhoorntjesbrood serveren op 2400 meter hoogte is best lastig. Hoe krijg je de ingrediënten van een goede maaltijd boven? Vaak brengt de helikopter de boodschappen – meel, biervaten en bonen in blik – maar voor verse sla en tomaten moet je toch echt naar het dal. Lopend. En terug.
In een berghut ben je de hele dag bezig met het eten. Vuur maken. Water koken. Wortels hakken, polenta roeren of goulashsoep maken – meestal met veel vlees en kaas. Hutten serveren een stevige pot – voor vegetariërs is het afzien. Dan krijg je hetzelfde gerecht maar dan zonder vlees.
Als je de hele dag hoge bergen hebt beklommen, doodsangsten hebt uitgestaan en de hut toch verder was dan je wilde… dan is een bord goed eten onbetaalbaar.
