Ik schrijf voor mensen die van bergen houden. En voor mensen die een pesthekel hebben aan wandelen. Want mijn boeken gaan eigenlijk niet over bergen – ze gaan over vriendschap, je plek vinden en sterke vrouwen. De bergen zijn gewoon… Verder lezen →
Gran Paradiso speelt zich af in een Italiaanse berghut in de jaren negentig. Toen niemand nog een mobiele telefoon had en we allemaal naar Nirvana luisterden. Voorjaar 1993. De tijd van grunge, houthakkershemden en metershoge eeuwige sneeuw op de bergen…. Verder lezen →
Het juryrapport over Monte di Neve tijdens de uitreiking van de Literaire Parel, categorie Beste Boek: ‘Wat een debuut! De lezer waant zich direct in de Italiaanse Alpen waar Eva, nadat haar relatie verbroken is, zomaar aan het werk gaat… Verder lezen →
Het is de zomer van 1992, de tijd van walkmans, houthakkershemden en eeuwige sneeuw op de bergen. Nirvana staat op 1 en niemand heeft nog een mobiele telefoon. Eva Smit is net afgestudeerd en staat op een keerpunt in haar… Verder lezen →
‘Monte di Neve roept een verlangen op naar de bergen, rust, frisse lucht en de internetloze jaren 90. Het boek is romantisch, spannend en een coming of age. Het sterkst vind ik de jonge stem, van een vrouw die zichzelf ontdekt… Verder lezen →
‘Koppig. Zéér koppig’, zegt de arts van het consultatiebureau. Mijn dochter moet een oogtestje doen. Ze houdt stijf haar mond dicht. Aandringen, dreigen, omkopen: niks helpt. Ze vertikt het om de plaatjes aan de muur te benoemen. Op de vervolgafspraak… Verder lezen →
‘Ik maak me zorgen over haar knipvaardigheden,’ zegt de juf. Ik trek een wenkbrauw op. Mijn dochter leest Vos en Haas van Sylvia Vanden Heede. Ze klaagt over school – ze verveelt zich te pletter. De juf is net begonnen… Verder lezen →
Italië 1990, ik ben 18 jaar. Een nieuwe lap stof op de knieën van mijn spijkerbroek – met dank aan mijn moeder. Zwarte All Stars. Mijn haar in de permanente krul en Sprayblond – net als Madonna in Express Yourself… Verder lezen →
© 2026 Josine Pieters — Ondersteund door WordPress
Thema door Anders Noren — Omhoog ↑