En waarom dat laatste kopje thee geen goed idee was
Je ligt lekker in je warme slaapzak. Je dikke buurman op het 𝒍𝒂𝒈𝒆𝒓 snurkt zachtjes en buiten loeit de wind om de berghut. De regen tikt tegen het raam. Na een dag bergen bedwingen zijn je benen zo stijf als je T-shirt vol zweet. Gelukkig lig je hier en hoef je nergens meer heen.
En dan begint er iets akeligs te dagen… tot je het zeker weet. Dat laatste kopje thee had je niet moeten doen.
Je moet plassen.
En daarvoor moet je naar buiten. Op de tast, in het donker.
Een hokje bovenop de berg, vrij in de elementen. Alle organische resten van iedereen, ook die van de dikke buurman, eindigen… lager. Stukjes gebruikt wc-papier dwarrelen weer omhoog, dankzij een fris bergwindje van onder.
Inmiddels is het sanitair bij veel berghutten beter geregeld. Soms is er een kraan. Ik heb ook wel eens een douche gezien. Maar niet overal. Deze foto is uit 2024 – gemaakt door een bergvriend bij de Aosta hut in het Valpelline.
