Over de gletsjer

𝟏𝟗𝟕𝟖, 𝐒𝐮𝐥𝐝𝐞𝐧𝐟𝐞𝐫𝐧𝐞𝐫

‘Is het nog ver?’
‘Nee schat, we zijn er bijna.’

We lopen over de gletsjer naar de 𝘊𝘢𝘴𝘢𝘵𝘪 𝘩𝘶𝘵 in de Ortler Alpen.

Mijn wollen sokken kriebelen en ik vertrouw dat ijs voor geen meter. De touwtjes van mijn geknutselde klimgordel snijden in mijn benen.

Dan staan we voor een grote gletsjerspleet.
‘Zet je voet maar op dat uitstekende stukje, dan is de stap kleiner.’

Ik kijk over het randje naar beneden. Lichtblauw ijs kronkelt honderden meters naar beneden. Voorzichtig stap ik naar voren.

Het stuk ijs breekt af.
Ik verdwijn in de diepte en de gletsjer vreet me op. Denk ik.

Gelukkig let mijn grote broer goed op. Je weegt als zesjarige niet veel en ik zit aan een touw. Tien tellen later sta ik weer op bovenop het ijs. Geschrokken kloppen mijn ouders de sneeuw van mijn knickerbocker en hup weer verder.

Bergen beklimmen gaat anders in de jaren 70 en 80.

Er zijn geen regels en bewijzen, je moet het allemaal zelf uitvinden – als je geluk hebt, overleef je het. Je houdt er mooie verhalen aan over. Als je ze kunt navertellen.

Hele gezinnen sjouwen op teenslippers of rubberlaarzen over het ijs.
Steken op hun dooie akkertje een geul over waar de rotsblokken elke twee minuten naar beneden denderen. Rijden in hun knalgele 𝘍𝘪𝘢𝘵 𝘙𝘪𝘵𝘮𝘰 zonder gordel alle bochten van het 𝘚𝘵𝘪𝘭𝘧𝘴𝘦𝘳𝘫𝘰𝘤𝘩 omhoog. Met een kruik bergjenever op – dat doen veel bergbewoners overigens nog steeds.

Vandaag zijn er meer regels en diploma’s – en gelukkig maar.

Er is een keur aan klimvaardigheidsbewijzen voor het alpineren: toprope, indoor, outdoor, single- of multi-pitch, trad en artificieel klimmen, big wall (voor als je op een bedje tegen de rots wilt slapen), via ferrata of ijswand.

Je kan een hoop doen op zo’n berg.

Geef mij maar een berghut. Met een bankje. Vanaf daar kun je de bergen héél goed zien.