‘Ik heb jouw nummer.’

Een jonge vent prikt onvast in het overhemd van mijn man. ‘Jij doet… eh… iets met windmolens.’

Zo te zien is hij al even op het feestje.

‘Huh? Nou, bel me dan maar even.’

Hij rommelt in zijn zakken. ‘Ik eh… ik kan mijn telefoon even niet vinden.’

𝐒𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐰𝐞𝐥𝐝𝐢𝐠 𝐢𝐧 𝐈𝐭𝐚𝐥𝐢ë.

De ergste hitte is voorbij, de toeristen zijn naar huis en in Chiavenna begint de 𝘚𝘢𝘨𝘳𝘢 𝘥𝘦𝘪 𝘊𝘳𝘰𝘵𝘵𝘪. Een culinaire kroegentocht langs natuurlijke rotskelders waar koude lucht uit spleten in de berg komt: de 𝘴𝘰𝘳𝘦𝘭. Eeuwenoude koelkasten waarin bier, wijn, kaas en vlees werden bewaard.

Met de bus de berg op, en dan wandelend langs de crotti weer naar beneden.

Met een strippenkaart en een kruikje om onze nek lopen we van plek naar plek. Bij iedere gang een lokale specialiteit. Bergkaas, bresaola, polenta. Of een combinatie van die drie. En wijn. Veel wijn.

Het hele dorp loopt uit. Oude ambachten worden van stal gehaald, kippen en varkens lopen rond en kastanjes worden geplet.

Een oude baas met rode konen vraagt uitsluitend de vrouwelijke bezoekers om achter de kerk met een enorme houten spaan in een ketel polenta te komen roeren. Ondertussen schenkt hij snel ons kruikje bij.

Tot zijn nog veel oudere moeder hem terug haar keuken in jaagt.

Halverwege de berg huist de lokale motorclub. Bij de wijn vertellen we dat we de nieuwe bewoners zijn. En dat we binnenkort vijf mooie blonde meiden naar het dorp brengen.

Er stijgt gejuich op. De gastheer giet de kruikjes weer vol.

Een vriend komt op ons af. Jong, knap, architect. Hij zoekt in zijn broekzak.

‘O wacht. Ik heb ’m toch.’

Hij belt.

De telefoon van mijn man gaat over.

Een vriend van een vriend had over ons huis gehoord: die Nederlanders konden vast een architect gebruiken.

Beneden in de stad vliegen kinderen aan kabels uit de bomen. Er is muziek, er wordt gedanst en er verschijnt een fles Braulio op tafel.

Bij de laatste stop, voor grappa en koffie, worden we herkend door een vrijwilliger van de brandweer. We hebben een stukje grond van zijn schoonmoeder gekocht.

Hij zet ons meteen op de foto. En we krijgen extra grappa. Welja. Lekker nog een neut.

Volgend jaar weer.